Tv Haberleri

Gelirsen piril piril bakislarinla gelmelisin ve mutlulugu asmalisin sol omzuna. Bakislarina kan dökmemelisin, kinden, nefretten, her tür tuzaktan arinarak çikmalisin yola. Hayati tasiyacak kadar yürekli olmali küçük parmaklarin, avuçlarinin içiyse her dem islak olmali.

Gelirsen gözlerini getirmelisin, içlerinde bakmaya doyamayacagim umut dolu gözbebeklerini de almalisin yanina. Bir ceylani bile kiskandiracak o nefis yürüyüsünle gelmelisin bana. Yürek titreten gülüslerini de almalisin yanina ve akmalisin yüregime daha ilk merhaba demek için hazirlik yaptigim anda.

Ardinda biraktigin sözcüklerin tümünü silerek hafizandan, o öpmeye kiyamadigim dudaklarinla gelmelisin. Günesi getirmelisin gelirken, karanliklarin üzerine çullanmaliyiz seninle ve içimize gömmeliyiz karanligi. Hayatla basa çikabilecek kadar sert, en küçük kirilmada parçalanacak kadar yumusak bir yürekle gelmelisin bana gelirsen.

Minicik öykülerinle gelmelisin, bir kedi kadar sessiz, bir kaplan kadar yirtici olmalisin yola çiktigin andan itibaren. Seni dinleme zevkini de getirmelisin bana, dudaklarindan dökülen her sözcügü içmeliyim kana kana.

Feslegen kokulu saçlarinla gel gelirsen ve içinden topladigin çiçeklerini ver bana. Yüreginden sessizce süzülen nehirlerini getir bana, utangaçliklarini, sokulganliklarini, çilginliklarini da yanina yoldas yaparak.

Ama neyse sen bana aldirma. Unut yukarida istediklerimin tümünü.

“Gelirsen Sadece Kendini Getir Bana .”

O’na de ki…

ben, yalnız başıma, yetmiyormuşum meğerse bana.

Anlayacağı, bir yön gerekiyor.
Masanın üzerinde duran yapayalnız bir pusula,
Rotasız yolculukları çizmeye yetmiyor.

Yalnızlık özgürlük ise, benim için hapis zamanı geldi geçiyor.
Ne garip, insan bazen iki kişiyken de kendini çok yalnız hissedebiliyor.
Oysa ben, Erhan Bener romanlarından fırlatılmış “tekil bir kahraman” gibi
yaşıyordum onunla yalnızlığı.
Şimdi yalnızken aynalara bakamıyorum.
O varken ondan kaçıyordum, yanımda yokken sokaklarda başımı kaldırmıyorum.
İtiraf etmesi oldukça zor ama çoğu zaman yalnızlığımı sevdiğim kadar, utanıyorum.

Varlığında kaçtığım yalnızlığıma, bugün sığınıyorum.

Takılı kaldı fikrim mazideki kapı aralıklarında,

Yarınım kelebeğin umudu kadar uzak hayal iklimim kurak,

Gülmekse eski bir masal çocukluğumun avuntu çağlarında,

Bakarım bir fidan dikme umuduyla istikbale fakat o arazi de çorak,

Sapmışım sapa bir yola çok geride kaldı o mühim kavşak,

Söv şimdi hayata döv dizini boka battın mahvoldun a be yavşak…

Uyan!

Zira bekleyemem seni ebede kadar,

Zaman rüku’a vardı,edeple namaz kılar,

Güneşten kıyam sesleri işitilirken vakt-i fecirde hem,

Yükselir minareden “Esselatu hayrun minen nevm”

Öyle garip bir sabah ki görmemiştir gözler böylesini,

Duy işte!Mahlukat bile tekrarlıyor müezzinin sesini,

Bulutlar da secdede,izin gelse ukbadan ağlayacaklar,

Mücrim bir iklime dilbeste olursan şayet,yağmayacaklar,

Şu ezanlar ki sana hikmetli bir işaret çakmakta,

Cesedinse bihaber,iblisle beraber yatıp kalkmakta,

Zalime cesaret veren kimdir?Kim mazluma korku salan?

Deyip haksızlık arama,talan olmasın sermayenden kalan,

Öyle ya kime söylüyorum ben senin adın nadan,

Cürmünden sıkılmıyorsan bari Rabb’ından utan!

Şu dimağ,şu kulak,şu göz sözünden döndü,

Sermayem ruhum fıtratım yasa büründü,

Kebairler nefsime kisve-i şehvet ile göründü,

Bilemedim,duyamadım,göremedim,ölemedim!

Gafildim cihanı ahretime zinhar bölemedim!

Mefluc oldu ruhum ıstıraba büründü,

Anladım sustum sonunda halime güldüm,

O son gülüşle amma ebedi işte ben öldüm,

İşte ben öldüm…

Kitap yazmaz geçtiğim bu yolları,

Kazmaz her kürek ruhumun mezarını;

Ki;Mefluc doğmaz her bebek;gerek yanında;

Bir melek olsun,

Vakitsiz bir sala verildi demek!

Bu da Ruhadam’ın doğum günü olsun…

olsun,

Dur kaptan!İnecek var!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

Hem baksana benden başka yolcun da kalmamış!

Sahi ya ne zaman indiler?

Fark edemedim!

Onlar da benim gibi hicran sokağında mı bindiler?

Neyse kaptan!Sen bakma bana!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

Evet o mavi bidon!

Borçlusun bana kaptan!

Ömrümden tam yirmi üç yıl bıraktım otobüsünde!

Şu tekli koltuğun üstünde!

İşine yarayacağını sanmam ama bıraktım işte!

Ne yaparsan yap!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

Bak yağmur da arttırdı şiddetini!

Şemsiyem de yok iyi mi!

Hep böyle anlarda gösterir bana hiddetini!

Her damla girdaba dönüyor beynimde kaptan!

Gülecek ne var bunda kaderim aynı işte şu camla!

Öyle ya senin sileceklerin var;vız gelir sana damla!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

Bıktım bu seyahatten!

Kaç cinayet işledin tekerlekli silahınla!

Hem bıkmadın mı aynı güzergahta asırlarca seyirden!

Vazife aşkı mı dedin?

Anladım kaptan,anladım!

Sen düpedüz sarhoşsun!Dur çabuk!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

İstikbal muammasından bir bilet alırım belki kendime!

Mazinin ağırlığından kurtaracak bir durak bulurum!

Olur ya uçarım be kaptan!Süpermen olurum!

Otobüs de neymiş?

Senin olsun!Dur!

İşte şu çöp bidonunun önünde indir beni!

Sana da helal ettim hakkımı merak etme!

Unutma!Sen de uçarsın bir gün bir yardan!

Mendil sallarım sana o gün gerçek diyardan!

Hoşça kal kaptan…

Güneş guruba kayarken;uykusuz gözlerin takılır uzaklara,

Gitmek istersin gidemezsin,

Muradın faydasız,gülmen imkansız ağıtın yazılır kitaplara,

Sövmek istersin sövemezsin,

Derdest olmuş hayallerin;hep anlamsızca atılır mahpuslara,

Düşmek istersin düşemezsin,

Felç olmuş ruhunun ıstırabı;sorgusuz satılır yarınlara,

Gömmek istersin gömemezsin,

Ölmek istersin ölemezsin.

Kesafet vardı mahlukatın gölgesinde önsözünde takılı kaldı mahfuz sandı tüm veraseti

İhaneti hep sakladı,ağladı ve akladım sandı,yanıldı anlayamadı yazık sonra hiç ağlayamadı

Kaldıramadı sözleri ki gözleri hep o yitik kadim ifadeye kilitli kaldı derine daldı

Açamadı korkudan yarından bahsedemedi kendine güldü ve o son gülüştü

Çöldü oysa içi;dışıysa göldü ve karıncanın insafına muhtaç gördü kendini,

rüşeymlerini susuz bıraktı kuraktı zaten oysa çoraktı tüm liyakati

Kerameti sükut sandı ve cepheden derin yaralar aldı,kaldı orda terk edemedi kendini

İçini dinledi ve inledi ölürdü şayet ahretini düşünmeseydi

Deseydi kaldırıp semaya ellerini “ila men te’kulini”

Kurtulurdu ihtimal ki hala ölmedi…

“Sadakte”

Denizler çekildiğinde;mehtabı özler içersin

Adiyatını anlamaz ama

İsyan eder de küsersin

Rabb’ına

Kavmine ihanet etmişlerin alçaklığı var içimde,

Mabet bilmez bir çocuğun kaybolmuşluğu var,

Ve ben varım her köşe başında yol kesen ben,

Düşlerimdeki çocuğu arıyorum bulamıyorum,

Kulağıma bir şeyler fısıldıyor ben ağlıyorum,

Yüzünü hatırlamıyorum ne dedi bilmiyorum,

Sonra tebessüm ederek gidiyor anlamıyorum,

Harcına öfke kattığım hülyalarım var içimde,

Kefensiz gömülen cesetlerin feryadı var,

Ve ben varım her salada umarsız ölen ben,

Düşlerimdeki çocuğu arıyorum bulamıyorum,

Kulağıma bir şeyler fısıldıyor ben ağlıyorum,

Yüzünü hatırlamıyorum ne dedi bilmiyorum,

Sonra tebessüm ederek gidiyor anlamıyorum,

Efsunu tükenmiş yarınların kasveti var içimde,

Bir kelebeğin yarına olan derin matemi var,

Ve ben varım her çiçekte yaprak döken ben,

Düşlerimdeki çocuğu arıyorum bulamıyorum,

Kulağıma bir şeyler fısıldıyor ben ağlıyorum,

Yüzünü hatırlamıyorum ne dedi bilmiyorum,

Sonra tebessüm ederek gidiyor anlamıyorum,

Cüzamlı bir kadının tedirginliği var içimde,

Aynaya bakan her dakikanın senesi var,

Ve ben varım her dakikaya acı acı söven ben,

Düşlerimdeki çocuğu arıyorum bulamıyorum,

Kulağıma bir şeyler fısıldıyor ben ağlıyorum,

Yüzünü hatırlamıyorum ne dedi bilmiyorum,

Sonra tebessüm ederek gidiyor anlamıyorum,

Her neyse!

Sevmediğim bir çocuğun peşinden gidiyorum…

Bir ihtimalin* olasılığına kanıyorum,kanıyorum…